Prof. dr inż. Jan Konrad Eligard Krauze (1882–1969)

Rektor w latach 1924–1926
Maszynoznawstwo

 

Urodził się w Rakowiczach w woj. wileńskim. Posiadał tytuł barona. Studiował na wydziale fizyko-matematycznym Uniwersytetu Św. Włodzimierza w Kijowie i na wydziale mechanicznym Politechniki Kijowskiej oraz Politechniki Lwowskiej, gdzie uzyskał w 1907 r. uzyskał dyplom, a następnie został docentem i do 1916 r. prowadził wykłady z budowy maszyn rolniczych. Jednocześnie pełnił obowiązki asystenta przy Katedrze Maszynoznawstwa, a od 1912 r. obowiązki konstruktora przy Katedrze Elementów Maszyn, wykładał również „encyklopedię maszyn” dla Wydziału Inżynierii, Architektury i Chemii. W tym czasie opublikował także w języku francuskim kilka rozpraw o maszynach rolniczych.

 

W 1920 r. otrzymał nominację na profesora Maszynoznawstwa Ogólnego w Akademii Górniczej w Krakowie. W latach 1923–1924 oraz 1926–1927 został wybrany prorektorem, zaś w latach 1924–1926 Rektorem Akademii, w latach 1927–1930 był Dziekanem Wydziału Górniczego. Zreorganizował studia i po raz pierwszy w Polsce wprowadził rygory. Student, który dopuścił się przekroczenia regulaminu studiów, musiał złożyć prośbę o zezwolenie na dalsze studia.

 

Widział konieczność kształcenia mechaników w Polsce, dopiero od 1946 r. udało mu się brać udział w realizacji kształcenia elektromechanicznego dla potrzeb polskiego przemysłu górniczego i hutniczego. W latach 1946–1950 był dziekanem utworzonego wtedy Wydziału Elektromechanicznego. Wybitny organizator i przyjaciel młodzieży. Członek Honorowy Stowarzyszenia Studentów AG–SSAG.

 

Po deportowaniu profesorów do KZ Sachsenhausen za wstawiennictwo został zesłany do obozu koncentracyjnego w Wiśniczu Nowym. Wydał litografowane wykłady „Elementów maszyn” i „Technologii mechanicznej metali i drzewa”, opublikował również wiele artykułów o organizacji szkolnictwa akademickiego i organizacji państwa. Zmarł w 1969 r. w Krakowie.