Rektor w latach 1926 - 1928

Budowa i eksploatacja kotłów parowych

Urodził się w Rykach k. Siedlec, zmarł w Krakowie. Studia rozpoczął na Wydziale Filozoficznym UJ. W 1898r. przeniósł się na Wydz. Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. W 1901 r. otrzymał dyplom, udał się do Wiednia i został asystentem Wiedeńskiego Stowarzyszenia Dozoru Kotłów. Po utworzeniu oddziału Stowarzyszenia w Krakowie, został mianowany drugim inspektorem kotłowym. W czasie wojny więziony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. Od 1921r. związany z Akademią Górniczą, początkowo jako profesor kontraktowy, a w 1922 r. prof. zwyczajny. Wykładał termodynamikę, kotły parowe, maszyny tłokowe i maszyny wirujące (później przedmioty te nazwano Maszynoznawstwo II). W latach 1923 - 1925 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Hutniczego, był jednym z pierwszych jego organizatorów. Przyczynił się do wybudowania laboratorium maszynowego (1926). Wraz z prof. J. Krauze opracował przepisy o studiach w AG. W l. 1927/1929 był prorektorem AG. Po wojnie powrócił do wykładów z Maszynoznawstwa II. Autorytet w dziedzinie budowy i eksploatacji kotłów parowych ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień cieplnych. Prowadził badania różnych gatunków węgla dla określenia charakterystyki ich spalania w paleniskach kotłów parowych. Autor podręcznika "Kotły parowe i ich obsługa", który do 1952r. był jedyną książką z tego zakresu w języku polskim.